Becoming blue

Ik heb werk van een 50-tal kunstenaars en probeer aanwezig te zijn als 1 van hun een expositie heeft.

Anouk Kruithof had al exposities gehad in Berlijn (waar ze een residency had) en dat vond ik te ver. Nu is er sinds een paar weken een tentoonstelling in Sittard in museum het Domein. Niet bepaald naast de deur, maar ik besloot het te combineren met een bezoek aan het Bonnefantenmuseum in Maatricht.
Het Bonnefantenmuseum heeft een mooi ruim gebouw een mooie collectie, maar niet echt een bijzondere tentoonstelling. Eerlijk gezegd niks noemenswaardigs voor de meeste mensen. Als ex-Eindhovenaar vond ik het wel leuk dat ik een grote zaal zag gewijd aan René Daniels. Het pand is ook mooi, de koffie lekker, zomndag kan je goed parkeren, maar ik werd niet echt warm van de huidige tentoonstellingen.

Van het Bonnefanten ging ik naar Sittard op zoek naar Het Domein. Ik had de pech dat in het centrum van Sittrad een kermis en bierfeesten werden gehouden waardoor het 20 minuten kostte om mijn auto te parkeren en 10 minuten om het museum te vinden. (Ik kon na het museum bezoek wel eenvoudig aan een lekkere hamburger komen)

Museum het Domein is een lastig te definiëren klein museum. Ze hadden 4 tentoonstellingen: de eerste gaat over de historue van de mens van Mammoetjagers tot de huidige mens. (dit lijkt de reguliere opstelling) Daarnaast was er nog een tentoonstelling over de invloed van het katholicisme in de jaren 50 en 60 in Limburg en de veranderingen daarin. 
Daarnaast twee tentoonstellingen over actuele kunst. een grote van Anne-Marie Schneider waar ik kop nog kont aan kon ontdekken. Veel te vaag voor mijn smaak.

Uiteindelijk was daar ook de tentoonstelling Becoming Blue van Anouk Kruithof. de tentoonstelling is in een aparte ruimte. Aan het begin staat een stapel boeken waarbij de boeken met dezelfde kleur papier bij elkaar liggen waardoor ze een kleurenpallet vormen. (Volgens de beschrijving van het musuem zijn het 4000 boeken,  maar kunsthistorici zijn wel vaker slecht in rekenen. Het zijn er ongeveer 2300. )
Daarnaast staat de video installatie waar eenzelfde stapel boeken in een loop wordt omgetrokken (ik meende touwtjes te zien) en vanzelf weer wordt opgebouwd. (Dit zijn waarschijnlijk wel 4000 boeken.) Na dit voorafje komt het hart van de tentoonstelling dat bestaat uit een 14 tal foto’s. Drie foto’s van een zolderachtige blauwe ruimte en 11 “portretten” . Portretten staat tussen aanhalingstekens omdat het enige dat aan portretten refereert is da eet mens wordt afgebeeld ongeveer vanaf het middel tot de kruin.

Anouk Kruithof heeft niet geprobeerd om een beeld van de persoon neer te zetten. Ze heeft geprobeerd verwarring te stichten. Dat heeftze op twee manieren gedaan. De ene manier is door haar modellen zodanig te pesten dat deze niet weten waar ze het zoeken moeten. Het is niet geheel duidelijk wat ze heeft gedaan met haar modellen, maar als je goed kijkt is op een van de foto’s een extra hand te zien die een veiligheidsspeld vast houdt, een open veiligheidsspeld.

Anouk staat ergens herkenbaar op de foto. Ze schuilt constant achter haar modellen en doet er van alles aan om die zich onbehaaglijk te doen voelen.  Haar modellen zitten er door haar gedrag niet even rustig bij. Ze hebben hun ogen vaak gesloten, soms half-open en heel soms helemaal open. Geen enkel model zit er relaxed bij.  Sommige modellen hebben hun armen zelfs in een vreemde houding.  Geen wonder als je weet dat Anouk klaar staat met een veiligheidspeld en wie weet niet wat meer.  De andere overeenkomst tussem de modellen is de kleding. Ze dragen allen blauw wat mee helpt aan het sterke visuele effect.

Want naast de verwarrimg die het bij de modellen veroorzaakt, veroorzaakt de tentoonsteling verwarring bij de toeschouwers. De grote foto’s van de vreemde protretten in een vrij kleine ruimte geeft iets unheimisch. Alleen de foto’s van de blauwe zolder geven nog iets rust, en  houden door wederom de blauwe kleur een eenheid in het geheel.

Een erg sterke expositie in een klein museumpje.

Bij www.anoukkruithof.nl kan je alle foto's (work 2008)  zien en het bijbehorende boek kopen.

Reserve bijen en vliegen

Ik sla ArtAmsterdam even over, maar kom er nog op terug.

In mijn kunstenaarsvereniging te Utrecht (kunstliefde) vindt een tentoonstelling plaats van de "Belofte 4".

Er stond verbazingwekkend werk van Roos van der Heiden. Ze maakt installaties met insecten daarin. De meeste heeft ze "Worst case scenario #." genoemd. eigenlijk had ik nog nooit installaties met insecten er in gezien.

I kocht "Worst case scenario 4" and #5. Na een meeltje van mij, heeft ze beloofd enkele reserveonderdelen in de vorm van dode bijen en dode vliegen te leveren.

Statement van de kunstenaar
Vogels verdorren in achtertuintjes.
De bestuurder zoekt een plaatsje voor zijn auto.
Een kip vraagt zich af waar zijn poot is gebleven.
Hout stapelt zich op voor het huis.

Ik koop een brood en raap de verdorde vogel op.
Ik kijk naar de bestuurder en de lege parkeerplek.
De kip legde zijn laatste ei en ik pak mijn soldeerbout.
Hout ligt in de kruiwagen en hangt straks aan een plafond.

Hoe zou het lot van een duif in een kooi eruit zien wiens baasje weken geleden is overleden?
Waarom zijn er zoveel recreatieplekken en vervelen we ons te pletter?
Ik zou graag een muis met een stukje kauwgum lokken.

Het gene wat ik maak heeft een spoor van gebeurtenissen waar ik me niet de vraag stel naar doel of doelloosheid. In mijn gedachten slenter ik van herinnering naar ervaring naar frustratie naar materialisatie.

Duiftentoonstelling in Oslo

Sanneke Duijf heeft haar MA examen tentoonstelling in Oslo over een paar weken. Deze vindt plaats van 4 juni t/m 7 juni.

Voor de tentoonstelling kijk hier

Hieronder staat Sanneke Duijf's artist's statement voor haar eindexamenwerk.
Deze site is aan dit werk gerelateerd.

Alles blijft veranderen:
Visuele sociale wisselwerking in het tijdperk van digitale communicatie.

Onze snelle maatschappij heeft waarschijnlijk een ander tempo nodig om mensen zich met zichzelf en anderen betrokken te laten voelen. Mensen worden vindingrijker wanneer ze worden uitgedaagd en in voor in ongewone situaties terecht komen. Bewust ontworpen interventies in ons dagelijks leven kunnen ons een moment van rust en bezinning opleveren.

Wat nu gebeurt in onze Design wereld is dat aan de ene kant het zakelijk leven wordt blootgesteld aan kunst en dat andere kant kunst wordt gecommercialiseerd. Dit creëert nieuwe situaties, interpretaties en interfaces. Ik heb er voor gekozen om deze gelegenheid te gebruiken om vormen van sociale betrokkenheid te ontwerpen.Ik ben niet in staat om mensen te veranderen noch gedrag te veranderen. Ik kan echter wel ruimte creëren en ik kan oefeningen creëren die leermomenten geleiden, zelfreflectie stimuleren en bewustwording activeren. Dit alles, hoop ik, zal positief gedrag en zelfbeschikking bij het individu naar boven brengen.

Tijden zoals nu, wanneer een wereldwijde economische crisis plotsklaps opdook, geven ons den mogelijkheid om een onze ogen te openen en te bezien wat er echt is: het is een kans om te hervormen in plaats van gehaast proberen om de crisis te bezweren volgens de oude patronen. Er is een reden waarom zaken opeen hopen- het is tijd voor verandering.